بینامتنیت و فلسفه وجودی آن در متون

«بینامتنیت» یا Intertextuality یا «التناص» اصطلاحی در ادبیات روایی است که خانم ژولیا کریستوا، فرانسوی بلغاری الاصل، آن را با تکیه بر دیدگاه های میخائیل باختین مطرح کرد. او در شکل دادن به این نظریه، علاوه بر دیدگاه های میخائیل باختین، از دیدگاه های زیگموند فروید و اندیشه های رولان بارت نیز بهره گرفت. بینامتنیت را می توان عنصری شکل دهنده به ساختار روایی تلقی کرد، زیرا روابط بینامتنی همواره هدفمند و دارای علل و عواملی است و هر متنی به دلایلی مشخص، با متون ارتباط و پیوند برقرار می نماید. این مسأله در پژوهشی تحت عنوان «پیوند بینامتنیت و هستی شناسی پسامدرنیستی